HOME

ABOUT BVMC

Who We Are
Ministry
History
Organizations
Vocations
Our Patron
Weekly Bulletin
Solomons Wish

PARISH INFO

Photos
Join our Mail List
Bingo
Hall Rental
Links
Directions
Contact Us
Children's Coloring Pages

Biskupa Józefa Padewskiego

W dniu 10 maja br. minęła pięćdziesiąta rocznica męczeńskiej śmierci biskupa Józefa Padewskiego, Ordynariusza Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w Polsce w latach 1936-1951.  Zwierzchnik Kościoła odmówił modlitwę za zmarłego Biskupa:

„Wszech mogący Boże, który sługę Twego Józefa, przez nadanie Mu godności biskupiej postawiłeś w urzędzie spadkobierców kapłaństwa Apostołów, włącz Go — prosimy — do tegoż grona apostolskiego i w wieczności. Przyjmij — prosimy Cię — nasze modlitwy, które zanosimy za Jego duszę i tak jak Go zaszczyciłeś godnością biskupią na ziemi, tak racz zaliczyć Go do grona świętych Twoich w Niebie. Przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa i z Duchem Świętym żyje i króluje po wszystkie wieki wieków. Amen".

Józef Padewski urodził się w dni u 18 lutego 1894 roku we wsi Antoniów, powiat Iłża. Jego rodzice byli rolnikami. Wkrótce rodzina Józefa przeniosła się do Starej Wsi koło Bychawy, powiat Krasnystaw. W roku 1905 ukończył on szkołę podstawową i rodzice zapisali go do gimnazjum w Krasnymstawie.

W tym czasie powiat Krasnystaw znajdował się pod zaborem austriackim. Wielka bieda zmuszała wielu ludzi do emigracji za ocean, do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. W 1913 roku wyjechał także 18-letni Józef, przybył do Detroit, gdzie uzupełnił wykształcenie średnie i uczył się języka angielskiego.

W Detroit Józef nawiązał kontakt z parafią Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego. W 1916 roku Józef Padewski rozpoczął studia teologiczne w Seminarium PNKK, a święcenia kapłańskie przyjął on w dniu 16 grudnia 1919 roku z rąk Pierwszego Biskupa PNKK Franciszka Hodura. Ks. Józef Padewski pierwszą Mszę Świętą odprawił w kościele pw. Dobrego Pasterza w Plymouth PA.

Po intensywnej i bardzo owocnej pracy duszpasterskiej w Stanach Zjednoczonych, w listopadzie 1931 roku ks. Józef Padewski przybył do Polski, by pomóc w konsolidacji duchowieństwa i wiernych Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w Polsce. Początkowo był on pomocnikiem bpa Leona Grochowskiego — ordynariusza PNKK w Polsce.

W styczniu 1933 roku, na sesji Rady Kościoła w Warszawie, obradującej pod przewodnictwem bpa Franciszka Hodura, ks. Józef Padewski został powołany na stanowisko przewodniczącego Rady Kościoła i administratora PNKK w Polsce. Natomiast w dniach od 17 do 19 czerwca 1935 roku, na II Synodzie PNKK, ks. Józef Padewski został wybrany na biskupa, a w dniu 26 sierpnia 1936 roku otrzymał sakrę biskupią w Scranton. W jego pracy duszpasterskiej w Kraju istotną rolę spełniał periodyk „Posłannictwo", ukazujący się od lutego 1932 roku.

Przed wybuchem II wojny światowej Polski Narodowy Kościół Katolicki w Polsce posiadał—według obliczeń własnych — ponad 100 000 wiernych, skupionych w 52 parafiach i 12 filiach parafialnych, w których opiekę duszpasterską sprawowało 52 księży. „W szczególnie ciężkiej sytuacji znalazł się PNKK w latach drugiej wojny światowej i okupacji niemieckiej. Kościół poniósł dotkliwe straty osobowe i materialne, ponieważ część parafii zaprzestała swej działalności na skutek spalenia bądź zburzenia świątyń przez okupanta, część zaś — z powodu osadzenia księży w obozach koncentracyjnych. Liczba wiernych, ofiar okupacji, jest trudna do ustalenia. Stwierdzono natomiast, że PNKK stracił ogółem 28 procent księży". Pisze o tym bp Wiktor Wysoczański w artykule pt. Polityka okupanta hitlerowskiego wobec Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego oraz innych Kościołów i związków wyznaniowych chrześcijańskich w latach 1939-1945, opublikowany w „Posłannictwie", nr 3-4/1981.

Bp Józef Padewski uratował wówczas nasz Kościół przed całkowitą likwidacją, dzięki osobistym kontaktom ze starokatolickim biskupem z Bonn, Erwinem Kreuzerem (1877-1953). Po trudnych konferencjach bpa J. Padewskiego z władzami okupacyjnymi i sprawdzeniu przynależności Kościoła do Unii Utrechckiej Kościołów staro katolickich, Kościół został dopuszczony do działalności w Generalnym Gubernatorstwie.

Na początku września 1942 roku bp Józef Padewski został aresztowany przez okupanta i osadzony w więzieniu Montelupich w Krakowie, a następnie wywieziony do Tittmoning (Górna Bawaria). Prze bywał tam przez 18 miesięcy. Został uwolniony przez Szwajcarski Czerwony Krzyż w ramach wymiany jeńców wojennych. W marcu 1944 przy był do Stanów Zjednoczonych.

Po zakończeniu wojny, w dniach 26-27 czerwca 1945 roku odbył się w Warszawie ogólnopolski zjazd duchowieństwa „pod przewodnictwem najstarszego wiekiem i kapłaństwem" ks. Józefa Kwolka (1894 - 1969). Zjazd ten dokonał wyboru nowej Rady Kościoła, której skład został podany do wiadomości Departamentu Wyznań Ministerstwa Administracji Publicznej. Następnie Rada ta skierowała w dniu 14 września 1945 roku do Ministerstwa Administracji Publicznej pismo z prośbą o prawne uznanie Kościoła. Wkrótce Rada Kościoła otrzymała pismo Ministra Administracji Publicznej z dnia 1 lutego 1946 roku, w którym stwierdzono, że „Ministerstwo Administracji Publicznej uznaje na zasadzie art. 116 Konstytucji z 17 marca 1921 roku Polski Narodowy Kościół Katolicki za publiczno-prawny związek religijny".

Bp Józef Padewski powrócił do Polski w dniu 20 lutego 1946 roku. Wpłynęło to znacznie na zaktywizowanie działalności duszpasterskiej naszego duchowieństwa.

„W niedługim czasie jednak w atmosferze stalinowskiego terroru panującego w PRL, bp J. Padewski został aresztowany i osadzony w więzieniu śledczym UB w Warszawie przy ul. Rakowieckiej, gdzie zmarł zamęczony w dniu 10 maja 1951 roku, w wyniku przesłuchań i maltretowania".